Chciejmy do głębi serca przejąć się wołaniem każdego młodego człowieka: Jaki sens ma moje życie? Którą drogą pójść? Chciejmy pomóc mu odpowiedzieć na nurtujące go pytania.

 Do refleksji na temat powołania – marzeniu Boga o każdym człowieku, skłania nas rozpoczynający się dzisiaj tydzień modlitw o powołania. Jako ludzie wierzący jesteśmy tak jak Piotr zaproszeni do mówienia o żywym spotkaniu z Chrystusem (I czytanie). Nieważne jest to, jakie stanowisko zajmuję, jakie powołanie odkryłem w moim życiu. Tylko moje świadectwo przyjaźni z Chrystusem – jako małżonka, babci, ojca, księdza, sąsiadki, siostry czy brata zakonnego porusza do głębi serce młodego człowieka.
Ten, kto jest zachwycony Osobą Jezusa – Dobrego Pasterza, idzie za Nim, słuchając Jego głosu i naśladując Jego styl życia. Przechodzi przez bramę wymagającą nawrócenia: myślenia jak Jezus, chcenia jak Jezus, kochania jak Jezus. Wchodzi w świat Chrystusa, to znaczy na Jego drogę miłości i cierpienia (II czytanie). 
Konkretne powołanie jest nie tylko drogą do „pełni życia”. Jest realną odpowiedzią na potrzeby dzisiejszych ludzi. Jest ubogaceniem całego Kościoła. Kto ukaże nam Jezusa modlącego się, jeśli nie będzie zgromadzeń kontemplacyjnych? Kto pochyli się jak Jezus nad ubogimi, opuszczonymi, zniewolonymi, chorymi, jeśli nie będzie braci i sióstr zakonnych? Kto jak Jezus opowie ludziom o miłości Ojca, jeśli nie będzie misjonarzy? Kto jak Jezus będzie odpuszczał grzechy, uzdrawiał, jeśli nie będzie kapłanów? Kto…? – ten, kto przejmie się do głębi serca Osobą Jezusa.    s. Anna Juźwiak – apostolinka,    www.edycja.pl